غشاهای نئوواسکولار کروئیدال (CNV) به تشکیل عروق خونی جدید در لایه کروئید چشم گفته میشود. این وضعیت عامل اصلی ماکولوپاتی دژنراتیو نئوواسکولار (دژنراسیون ماکولای مرطوب) است و میتواند منجر به کاهش ناگهانی دید مرکزی، تغییر در دید رنگها و اعوجاج دید (مترامورفوپسی) شود. تشخیص دقیق و بهموقع این عروق ناهنجار برای جلوگیری از آسیب دائمی به ماکولا ضروری است.
علائم و نشانهها
CNV میتواند طی چند هفته باعث کاهش ناگهانی دید مرکزی شود. سایر علائم شامل اختلالات دید رنگها و مترامورفوپسی (انحنای خطوط صاف) است. خونریزی از عروق جدید میتواند شروع علائم را تسریع کند. بیماران ممکن است فشار پشت چشم را نیز احساس کنند. با استفاده از دستگاههای مدرن توموگرافی انسجام نوری (OCT)، میتوان غشاهای نئوواسکولار غیرترشحی بدون علامت را نیز تشخیص داد.
روشهای تشخیصی
اصلیترین روشهای تصویربرداری برای تشخیص CNV شامل آنژیوگرافی فلورسئین (FA)، آنژیوگرافی سبز ایندوسیانین (ICGA) و توموگرافی انسجام نوری (OCT) هستند. در آنژیوگرافی فلورسئین، CNV به دو نوع کلاسیک و مخفی تقسیم میشود. نوع کلاسیک با نشت واضح و مشخص در مراحل اولیه آنژیوگرافی مشخص میشود، در حالی که نوع مخفی نشت دیرهنگام و نامشخص دارد. پریمتری ترجیحی هایپراکوئیتی (PHP) نیز یک روش تشخیصی عملکردی برای شناسایی CNV است.
درمان و مدیریت بیماری
درمان استاندارد CNV شامل تزریق داخل زجاجیهای داروهای مهارکننده آنژیوژنز (ضد VEGF) مانند رانیبیزومب، بواسیزومب و آفلیبرسپت است. این داروها با مهار فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) از تشکیل عروق جدید جلوگیری کرده و مایع زیر اپیتلیوم رنگدانه شبکیه را کاهش میدهند. درمان فتودینامیک (PDT) همراه با ورتپورفین نیز گزینه درمانی دیگری است که در آن داروی حساس به نور به صورت وریدی تزریق شده و سپس با لیزر فعال میشود تا عروق جدید را تخریب کند.